« و رافضيان گويند : على موسى الرّضا « 1 » در پيش مأمون خليفه مىشد صورت شيرى بر بالشى ديبا « 2 » كرده بودند در حال جانور شد و قصد مأمون كرد ، و اين محالى عظيم است » . امّا جواب اين دعوى آنست كه اين حديث در كتب شيعه هست و گفته‌اند و گويند ، پس اگر « 3 » خواجه انكار برين دعوى از آن طريق مىكند كه در مقدور خدا مانند اين ممكن نباشد اگرچه خدا را قادر ذات « 4 » نگويد آخر از تفسير و تاريخ خوانده باشد كه بارى تعالى عصا را ثعبان كرد در وقت موسى عليه السّلام ، و از براى صالح عليه السّلام از سنگى ناقه‌اى بيرون آورد ، و آهن در دست داود عليه السّلام مانند موم كرد ، پس در مقدور بارى تعالى ممكن بايد داشتن ، و اگر انكار از آن سبب مىكند كه على موسى الرّضا « 5 » را اين قدر و منزلت نباشد كه ببركت و حرمت او بارى تعالى جمادى را حيوانى كند ، اين سخن فراموش نبايست كرد كه در كتب اهل سنّت و جماعت مذكور است و از شيوخ متصوّفه نقل افتاده است و علما و مذكّران و عارفان سنّى همه سال « 6 » بر سر كرسيها گويند و لاف مىزنند كه شيخ حسين منصور الحلّاج روزى بر شيرى سهمناك « 7 » غضوب نشسته بود و اژدهايى دمان را در دست گرفته زنده ، از دروازهء بغداد درآمد و از گرد شهر بگشت و أنا الحق ؛ بزد ، و اگر آن تغيّر « 8 » متعجّب است كه در كتب اصحاب خواجه چنين است كه حسن بصرى در راه باديه به رابعهء عدويّه برسيد رابعه را مىگويد « 9 » : چه مىخورى ؟ رابعه دست به خاك باديه آغازيد « 10 » و مشتى از آن خاك برداشت و شيخ را گفت : بستان و بخور ، تا در صحرا بود خاك بود به بول شتران ممزوج شده ، چون از دست رابعه به دهن شيخ آمد مغز بادام و شكر اسفيد بود ، اگر اين مقدور

--> ( 1 ) - ع : « على موسى رضا » ب م : « على الرضا » ح د : « على بن موسى الرضا » . ( 2 ) - ث : « زيبا » . ( 3 ) - « اگر » فقط در ح د . ( 4 ) - م ح د : « قادر بالذات » . ( 5 ) - ع : « على موسى رضا » . ( 6 ) - م ب ح : « همه ساله » . ( 7 ) - ب م ح د : « سهمگين » . ( 8 ) - ب م : « آن امر » ح د : « اين تعين » . ( 9 ) - ب م : « گفت » . ( 10 ) - در برهان قاطع گفته : « آغازيدن بر وزن آشاميدن بمعنى قصد و اراده نمودن و ابتدا كردن باشد » .